Hati Hati Indonesia 2017-2018
ONU on going




Z miejsc których nigdy nie spotkacie 2016-2017
From a place you never known 2016-2017
niektórych nie ma bo odeszli,
niektórych, bo są już kimś innym,
niektórych, bo nie chcę.
czasem gdzieś byłam na chwilę,
a już nie jestem
some are gone because they’ve left,
some because they’ve become someone else,
some because I don’t want them to be there.
sometimes I was somewhere for a moment,
and now I’m not there any more
Remember 2015
PORTRAITS
Zamiast selfie- bulwa, 2025
Ziemniak,
symbol powszedniości, rutyny,
bulwa brudna, ciężka,
zdążyła się zmarszczyć,
zakwitnąć.
To dlatego, że tyle to trwa.
Nawet się nie zauważa,
jedynie przy wchodzeniu po schodach
ciało jakby cięższe.
Zamiast selfie – bulwa to seria zdjęć przedstawiających osobiste doświadczenie pracy w kontekście przeciążonego ciała. Wybór ziemniaka jako materii symbolizującej to
doświadczenie nasuwa proste skojarzenia
z warzywem powszednim jak codzienny polski obiad i powszechnym jak niewidoczne wypalenie.
Wielość wykonywanych zadań, zleceń, ceniony multitasking odbija piętno w ciele.
W tej serii przeciążenie staje się osią kompozycji. Artystka wykorzystywana przez system, jak i samą siebie działa dalej, w permanentnym przeciążeniu. Rutynowa ciągła zmiana kompetencji przeciąża system neuronalny. Odzwierciedla się to w bardzo zróżnicowanej serii zdjęć. Robotnica sztuki już nie może, rozpada się. To nie manifestacja tożsamości, lecz jej rozproszenie.
Instead of a selfie- tuber, 2025
A potato,
a symbol of the everyday, of routine,
a dirty, heavy tuber,
has had time to shrivel,
to blossom.
That’s because it takes so long.
You don’t even notice it,
only when climbing the stairs
your body feels somehow heavier.
Instead of a selfie- a tuber is a series of photographs depicting a personal experience of work in the context of a physically overburdened body.
The choice of the potato as a symbol of this experience evokes simple associations with a vegetable as commonplace as a typical Polish dinner and as ubiquitous as invisible burnout. The multitude of tasks and assignments, and the much-valued art of multitasking, take their toll on the body. In this series, overload becomes the focal point of the composition. The artist, exploited by the system as well as by herself, carries on working, in a state of constant overload. The routine, constant shifting of roles overloads the neural system. This is reflected in a highly varied series of photographs. The female art worker can no longer cope; she is falling apart.
This is not a manifestation of identity, but its dissipation.
Zamiast selfie- bulwa, 2025
Ziemniak,
symbol powszedniości, rutyny,
bulwa brudna, ciężka,
zdążyła się zmarszczyć,
zakwitnąć.
To dlatego, że tyle to trwa.
Nawet się nie zauważa,
jedynie przy wchodzeniu po schodach
ciało jakby cięższe.
Zamiast selfie – bulwa to seria zdjęć przedstawiających osobiste doświadczenie pracy w kontekście przeciążonego ciała. Wybór ziemniaka jako materii symbolizującej to doświadczenie nasuwa proste skojarzenia
z warzywem powszednim jak codzienny polski obiad i powszechnym jak niewidoczne wypalenie. Wielość wykonywanych zadań, zleceń, ceniony multitasking odbija piętno w ciele. W tej serii przeciążenie staje się osią kompozycji. Artystka wykorzystywana przez system, jak i samą siebie działa dalej, w permanentnym przeciążeniu. Rutynowa ciągła zmiana kompetencji
przeciąża system neuronalny. Odzwierciedla się to w bardzo zróżnicowanej serii zdjęć. Robotnica sztuki już nie może, rozpada się. To nie manifestacja tożsamości, lecz jej rozproszenie.
Instead of a selfie- tuber, 2025
A potato,
a symbol of the everyday, of routine,
a dirty, heavy tuber,
has had time to shrivel,
to blossom.
That’s because it takes so long.
You don’t even notice it,
only when climbing the stairs
your body feels somehow heavier.
Instead of a selfie- a tuber is a series of photographs depicting a personal experience of work in the context of a physically overburdened body.
The choice of the potato as a symbol of this experience evokes simple associations with a vegetable as commonplace as a typical Polish dinner and as ubiquitous as invisible burnout. The multitude of tasks and assignments, and the much-valued art of multitasking, take their toll on the body. In this series, overload becomes the focal point of the composition. The artist, exploited by the system as well as by herself, carries on working, in a state of constant overload. The routine, constant shifting of roles overloads the neural system. This is reflected in a highly varied series of photographs.
The female art worker can no longer cope; she is falling apart.
This is not a manifestation of identity, but its dissipation.
Zamiast selfie- bulwa, 2025
Ziemniak,
symbol powszedniości, rutyny,
bulwa brudna, ciężka,
zdążyła się zmarszczyć,
zakwitnąć.
To dlatego, że tyle to trwa.
Nawet się nie zauważa,
jedynie przy wchodzeniu po schodach
ciało jakby cięższe.
Zamiast selfie – bulwa to seria zdjęć przedstawiających osobiste doświadczenie pracy w kontekście przeciążonego ciała. Wybór ziemniaka jako materii symbolizującej
to doświadczenie nasuwa proste skojarzenia z warzywem powszednim jak codzienny polski obiad i powszechnym jak niewidoczne wypalenie. Wielość wykonywanych zadań, zleceń, ceniony multitasking odbija piętno w ciele. W tej serii przeciążenie
staje się osią kompozycji. Artystka wykorzystywana przez system, jak i samą siebie działa dalej, w permanentnym przeciążeniu. Rutynowa ciągła zmiana kompetencji
przeciąża system neuronalny. Odzwierciedla się to w bardzo zróżnicowanej serii zdjęć. Robotnica sztuki już nie może, rozpada się. To nie manifestacja tożsamości,
lecz jej rozproszenie.
Instead of a selfie- tuber, 2025
A potato,
a symbol of the everyday, of routine,
a dirty, heavy tuber,
has had time to shrivel,
to blossom.
That’s because it takes so long.
You don’t even notice it,
only when climbing the stairs
your body feels somehow heavier.
Instead of a selfie- a tuber is a series of photographs depicting a personal experience of work in the context of a physically overburdened body.
The choice of the potato as a symbol of this experience evokes simple associations with a vegetable as commonplace as a typical Polish dinner and as ubiquitous as invisible burnout. The multitude of tasks and assignments, and the much-valued art of multitasking, take their toll on the body. In this series, overload becomes the focal point of the composition. The artist, exploited by the system as well as by herself, carries on working, in a state of constant overload. The routine, constant shifting of roles overloads the neural system. This is reflected in a highly varied series of photographs. The female art worker can no longer cope; she is falling apart.
This is not a manifestation of identity, but its dissipation.
Zamiast selfie- bulwa 2025
Instead of selfie- tuber 2025
MORZE ŁEZ 2023
SEA OF TEARS 2023



ANIMA 2017-2018
ANIMA (łac. dusza, wiatr, powietrze)
Praca nad cyklem rozpoczęła się w Teremiskach przy okazji wizyty w Obozie dla Puszczy. W 2017
i 2018 roku artystka podróżowała po polskich lasach i rezerwatach (Puszcza Białowieska, Tatrzański Park Krajobrazowy, Rezerwat Przyrody Krutynia, Rezerwat Przyrody Choczewskie Cisy, Poleski Park Narodowy, Puszcza Knyszyńska, Rezerwat Przyrody Las Kabacki), a następnie wizytowała muzea etnograficzne, myślistwa
i łowiectwa. Jednym z nich było Muzeum Wozownia w Kuźnicach, które zawiera najstarszą kolekcję eksponatów dermoplastycznych Antoniego Kocyana z drugiej połowy XIX wieku.
„Typowe dla fauny polskich puszcz i lasów zwierzęta, funkcjonujące w przestrzeniach muzealnych stanową wykrzywione pomniki ludzkich trofeów myśliwskich. Niekiedy ujęte
w dramatycznym i nienaturalnym, choć w intencji naśladującym życie geście, tracą dawne znaczenie również edukacyjne. W obecnej dobie digitalizacji, kiedy możemy obcować z wysokiej jakości obrazem, przedstawiającym żywe zwierzęta w ich naturalnym środowisku, dawna sztuka taksydermii nie znajduje uzasadnienia.
Przy wykorzystaniu techniki podwójnego naświetlenia klatki filmowej chcę umieścić zwierzęta z powrotem w ich naturalnym kontekście. Tym artystycznym gestem przywracam naturze to, co zostało jej wydarte, choćby za pomocą iluzorycznego happy endu. Jednocześnie podejmuję grę z wizją ochrony przyrody realizowaną przez ministerstwo środowiska”.
Drugą częścią projektu jest ścieżka dźwiękowa. Kompozycja muzyczna, oparta na brzmieniu audio sfery fauny polskich lasów. Materiałem dźwiękowym są odgłosy wabików myśliwskich (gwizdków służących do wabienia i odstrzału zwierząt). Wabiki uwolnione od ich pierwotnego zadania zyskały funkcję instrumentów muzycznych.
Cykl składa się z 18 fotografii wykonanych
w archiwalnej technice żelatynowo-srebrowej
na papierze barytowym. Artystka wykonała własnoręcznie także wielkie powiększenia. Ponad metrowe fotografie są niewątpliwą gratką dla pasjonatów fotografii analogowej.
Realizacja odbitek oraz wystawy była możliwa
dzięki programowi „Mobilni w Kulturze 2021”, finansowane ze środków m.st. Warszawy.
Antoni Kocyan (1836–1916) – zoolog, leśnik, jeden z najbardziej znanych badaczy fauny w Tatrach.
Od 1856 r. pracował w hucie w Kuźnicach, później jako leśniczy w Dolinie Kościeliskiej. W 1861 r.
poznał tajniki preparowania okazów zoologicznych. Stworzył pierwszą kolekcję faunistyczną. Jego prace naukowe oraz okazy dermoplastyczne są obecnie wspaniałym źródłem wiedzy o faunie Tatr
i przyczyniły się do uratowania wielu cennych gatunków. Kolekcje Kocyana znajdują się dziś w wielu muzeach na polskim i słowackim Podtatrzu. (źródło: regiontatry.pl)
ANIMA (łac. dusza, wiatr, powietrze)
Praca nad cyklem rozpoczęła się w Teremiskach przy okazji wizyty w Obozie dla Puszczy. W 2017 i 2018 roku artystka podróżowała po polskich lasach
i rezerwatach (Puszcza Białowieska, Tatrzański Park Krajobrazowy, Rezerwat Przyrody Krutynia, Rezerwat Przyrody Choczewskie Cisy, Poleski Park Narodowy, Puszcza Knyszyńska, Rezerwat Przyrody Las Kabacki), a następnie wizytowała muzea etnograficzne, myślistwa i łowiectwa. Jednym
z nich było Muzeum Wozownia w Kuźnicach, które zawiera najstarszą kolekcję eksponatów dermoplastycznych Antoniego Kocyana z drugiej połowy XIX wieku.
„Typowe dla fauny polskich puszcz i lasów zwierzęta, funkcjonujące w przestrzeniach muzealnych stanową wykrzywione pomniki ludzkich trofeów myśliwskich. Niekiedy ujęte w dramatycznym i nienaturalnym, choć w intencji naśladującym życie geście, tracą dawne znaczenie również edukacyjne. W obecnej dobie digitalizacji, kiedy możemy obcować z wysokiej jakości obrazem, przedstawiającym żywe zwierzęta w ich naturalnym środowisku, dawna sztuka taksydermii nie znajduje uzasadnienia.
Przy wykorzystaniu techniki podwójnego naświetlenia klatki filmowej chcę umieścić zwierzęta z powrotem w ich naturalnym kontekście. Tym artystycznym gestem przywracam naturze to, co zostało jej wydarte, choćby za pomocą iluzorycznego happy endu. Jednocześnie podejmuję grę z wizją ochrony przyrody realizowaną przez ministerstwo środowiska”.
Drugą częścią projektu jest ścieżka dźwiękowa. Kompozycja muzyczna, oparta na brzmieniu audio sfery fauny polskich lasów. Materiałem dźwiękowym są odgłosy wabików myśliwskich (gwizdków służących do wabienia i odstrzału zwierząt). Wabiki uwolnione od ich pierwotnego zadania zyskały funkcję instrumentów muzycznych.
Cykl składa się z 18 fotografii wykonanych
w archiwalnej technice żelatynowo-srebrowej na papierze barytowym. Artystka wykonała własnoręcznie także wielkie powiększenia. Ponad metrowe fotografie są niewątpliwą gratką dla pasjonatów fotografii analogowej.
Realizacja odbitek oraz wystawy była możliwa
dzięki programowi „Mobilni w Kulturze 2021”, finansowane ze środków m.st. Warszawy.
Antoni Kocyan (1836–1916) – zoolog, leśnik, jeden z najbardziej znanych badaczy fauny w Tatrach.
Od 1856 r. pracował w hucie w Kuźnicach, później jako leśniczy w Dolinie Kościeliskiej. W 1861 r.
poznał tajniki preparowania okazów zoologicznych. Stworzył pierwszą kolekcję faunistyczną. Jego prace naukowe oraz okazy dermoplastyczne są obecnie wspaniałym źródłem wiedzy o faunie Tatr
i przyczyniły się do uratowania wielu cennych gatunków. Kolekcje Kocyana znajdują się dziś w wielu muzeach na polskim i słowackim Podtatrzu. (źródło: regiontatry.pl)
ANIMA (łac. dusza, wiatr, powietrze)
Praca nad cyklem rozpoczęła się w Teremiskach przy okazji wizyty w Obozie
dla Puszczy. W 2017 i 2018 roku artystka podróżowała po polskich lasach
i rezerwatach (Puszcza Białowieska, Tatrzański Park Krajobrazowy, Rezerwat Przyrody Krutynia, Rezerwat Przyrody Choczewskie Cisy, Poleski Park Narodowy, Puszcza Knyszyńska, Rezerwat Przyrody Las Kabacki), a następnie wizytowała muzea etnograficzne, myślistwa i łowiectwa. Jednym z nich było Muzeum Wozownia w Kuźnicach, które zawiera najstarszą kolekcję eksponatów dermoplastycznych Antoniego Kocyana z drugiej połowy XIX wieku.
„Typowe dla fauny polskich puszcz i lasów zwierzęta, funkcjonujące
w przestrzeniach muzealnych stanową wykrzywione pomniki ludzkich trofeów myśliwskich. Niekiedy ujęte w dramatycznym i nienaturalnym,
choć w intencji naśladującym życie geście, tracą dawne znaczenie również edukacyjne.
W obecnej dobie digitalizacji, kiedy możemy obcować z wysokiej jakości obrazem, przedstawiającym żywe zwierzęta w ich naturalnym środowisku, dawna sztuka taksydermii nie znajduje uzasadnienia.
Przy wykorzystaniu techniki podwójnego naświetlenia klatki filmowej chcę umieścić zwierzęta z powrotem w ich naturalnym kontekście. Tym artystycznym gestem przywracam naturze to, co zostało jej wydarte, choćby za pomocą iluzorycznego happy endu. Jednocześnie podejmuję grę z wizją ochrony przyrody realizowaną przez ministerstwo środowiska”.
Drugą częścią projektu jest ścieżka dźwiękowa. Kompozycja muzyczna, oparta na brzmieniu audio sfery fauny polskich lasów. Materiałem dźwiękowym są odgłosy wabików myśliwskich (gwizdków służących do wabienia i odstrzału zwierząt). Wabiki uwolnione od ich pierwotnego zadania zyskały funkcję instrumentów muzycznych.
Cykl składa się z 18 fotografii wykonanych w archiwalnej technice żelatynowo-srebrowej na papierze barytowym. Artystka wykonała własnoręcznie także wielkie powiększenia.
Realizacja odbitek oraz wystawy była możliwa dzięki programowi „Mobilni
w Kulturze 2021”, finansowanemu ze środków m.st. Warszawy.
Antoni Kocyan (1836–1916) – zoolog, leśnik, jeden z najbardziej znanych badaczy fauny w Tatrach. Od 1856 r. pracował
w hucie w Kuźnicach, później jako leśniczy w Dolinie Kościeliskiej. W 1861 r. poznał tajniki preparowania okazów zoologicznych. Stworzył pierwszą kolekcję faunistyczną. Jego prace naukowe oraz okazy dermoplastyczne są obecnie wspaniałym źródłem wiedzy o faunie Tatr i przyczyniły się do uratowania wielu cennych gatunków. Kolekcje Kocyana znajdują się dziś w wielu muzeach na polskim i słowackim Podtatrzu. (źródło: regiontatry.pl)
ANIMA
(Latin: soul, wind, air)
It is a series of double exposure photographs, shoot on 35 mm BW film.
I intend it as an artistic reaction to the nowadays policy of the Polish Ministry
of Environment.
All known species from forests like wolf, bear, bison, wild boar and others are in danger, as well as their natural environment.
During 2017- 2018 I was traveling around Polish forests and nature reserves (Puszcza Białowieska, Tatrzański Park Krajobrazowy, Rezerwat Przyrody Krutynia, Rezerwat Przyrody Choczewski Cisy, Puszcza Knyszyńska, Rezerwat Przyrody Las Kabacki),
and took pictures of their characteristic flora. Then I started visiting hunting museum (Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa in Warsaw, Kuźnice Spichlerz i Wozownia), and made the second exposures on the same films where already were the latent images of the flora. I focused on embalmed animals - those hunting trophy are mostly shown in dramatic compositions. Once alive and dynamic creatures, now these trophies look stiff and are closed in the museums. I also visited and worked at In Kuźnice, where is the oldest collection of embalmed animals by Antoni Kocyan from the second half of XIX century.
Using the technique of double exposure of a film frame, I want to symbolically place the animals back in their natural context. With my artistic gesture I intend to return to nature what has been taken away from it, as creating an illusory happy ending. At the same time, I want ironically underline the policy of nature conservation pursued by the Polish Ministry of Environment.
The second part of the project is the soundtrack. The musical composition is based on the sounds of the audio sphere of the fauna of Polish forests. The sound elements are the tunes of hunting decoys (whistles used to attract and then kill animals). Decoys, freed from their original task, in this soundtrack take the function of mere musical instruments.
The series consists of 18 photographs made in the archival technique of gelatine-silver print on baryta paper. The artist also made large enlargements with her own hands.
The realisation of the prints and the exhibition was made possible thanks to the "Mobilni w Kulturze 2021" programme, funded by the City of Warsaw.
ANIMA (łac. dusza, wiatr, powietrze)
Praca nad cyklem rozpoczęła się w Teremiskach przy okazji wizyty w Obozie
dla Puszczy. W 2017 i 2018 roku artystka podróżowała po polskich lasach
i rezerwatach (Puszcza Białowieska, Tatrzański Park Krajobrazowy, Rezerwat Przyrody Krutynia, Rezerwat Przyrody Choczewskie Cisy, Poleski Park Narodowy, Puszcza Knyszyńska, Rezerwat Przyrody Las Kabacki), a następnie wizytowała muzea etnograficzne, myślistwa i łowiectwa. Jednym z nich było Muzeum Wozownia
w Kuźnicach, które zawiera najstarszą kolekcję eksponatów dermoplastycznych Antoniego Kocyana z drugiej połowy XIX wieku.
„Typowe dla fauny polskich puszcz i lasów zwierzęta, funkcjonujące
w przestrzeniach muzealnych stanową wykrzywione pomniki ludzkich trofeów myśliwskich. Niekiedy ujęte w dramatycznym i nienaturalnym, choć w intencji naśladującym życie geście, tracą dawne znaczenie również edukacyjne.
W obecnej dobie digitalizacji, kiedy możemy obcować z wysokiej jakości obrazem, przedstawiającym żywe zwierzęta w ich naturalnym środowisku, dawna sztuka taksydermii nie znajduje uzasadnienia.
Przy wykorzystaniu techniki podwójnego naświetlenia klatki filmowej chcę umieścić zwierzęta z powrotem w ich naturalnym kontekście. Tym artystycznym gestem przywracam naturze to, co zostało jej wydarte, choćby za pomocą iluzorycznego happy endu. Jednocześnie podejmuję grę z wizją ochrony przyrody realizowaną przez ministerstwo środowiska”.
Drugą częścią projektu jest ścieżka dźwiękowa. Kompozycja muzyczna, oparta na brzmieniu audio sfery fauny polskich lasów. Materiałem dźwiękowym są odgłosy wabików myśliwskich (gwizdków służących do wabienia i odstrzału zwierząt).
Wabiki uwolnione od ich pierwotnego zadania zyskały funkcję instrumentów muzycznych.
Cykl składa się z 18 fotografii wykonanych w archiwalnej technice żelatynowo-srebrowej na papierze barytowym.
Artystka wykonała własnoręcznie także wielkie powiększenia.
Realizacja odbitek oraz wystawy była możliwa dzięki programowi „Mobilni w Kulturze 2021”, finansowanemu ze środków m.st. Warszawy.
Antoni Kocyan (1836–1916) – zoolog, leśnik, jeden z najbardziej znanych badaczy fauny w Tatrach. Od 1856 r. pracował
w hucie w Kuźnicach, później jako leśniczy w Dolinie Kościeliskiej. W 1861 r. poznał tajniki preparowania okazów zoologicznych. Stworzył pierwszą kolekcję faunistyczną. Jego prace naukowe oraz okazy dermoplastyczne są obecnie wspaniałym źródłem wiedzy o faunie Tatr i przyczyniły się do uratowania wielu cennych gatunków. Kolekcje Kocyana znajdują się dziś w wielu muzeach na polskim i słowackim Podtatrzu. (źródło: regiontatry.pl)
ANIMA
(Latin: soul, wind, air)
It is a series of double exposure photographs, shoot on 35 mm BW film.
I intend it as an artistic reaction to the nowadays policy of the Polish Ministry
of Environment.
All known species from forests like wolf, bear, bison, wild boar and others are in danger, as well as their natural environment.
During 2017- 2018 I was traveling around Polish forests and nature reserves (Puszcza Białowieska, Tatrzański Park Krajobrazowy, Rezerwat Przyrody Krutynia, Rezerwat Przyrody Choczewski Cisy, Puszcza Knyszyńska, Rezerwat Przyrody Las Kabacki),
and took pictures of their characteristic flora. Then I started visiting hunting museum (Muzeum Łowiectwa i Jeździectwa in Warsaw, Kuźnice Spichlerz i Wozownia), and made the second exposures on the same films where already were the latent images of the flora. I focused on embalmed animals - those hunting trophy are mostly shown in dramatic compositions. Once alive and dynamic creatures, now these trophies look stiff and are closed in the museums. I also visited and worked at In Kuźnice, where is the oldest collection of embalmed animals by Antoni Kocyan from the second half of XIX century.
Using the technique of double exposure of a film frame, I want to symbolically place the animals back in their natural context. With my artistic gesture I intend to return to nature what has been taken away from it, as creating an illusory happy ending. At the same time, I want ironically underline the policy of nature conservation pursued by the Polish Ministry of Environment.
The second part of the project is the soundtrack. The musical composition is based on the sounds of the audio sphere of the fauna of Polish forests. The sound elements are the tunes of hunting decoys (whistles used to attract and then kill animals). Decoys, freed from their original task, in this soundtrack take the function of mere musical instruments.
The series consists of 18 photographs made in the archival technique of gelatine-silver print on baryta paper. The artist also made large enlargements with her own hands.
The realisation of the prints and the exhibition was made possible thanks to the "Mobilni w Kulturze 2021" programme, funded by the City of Warsaw.



JP 2019
R Z // Ƶ 2019
Trashes 2017

„Morze Łez” to inspirowana łzami seria autoportretów. Zostały one wykonane
w technice fotografii analogowej, na papierze barytowym, a odbitki zostały dodatkowo poddane tłoczeniu na prasie drukarskiej. Dzięki temu zabiegowi
„strugi łez”, zgeometryzowane i uporządkowane, rytmicznie pokrywają fotografie,
jak niekończące się słupki, podliczające sumę wylanych łez.
Na zdjęciach widać uniwersalną, białą maskę twarzy człowieka skąpanego w śniegu. Śnieg to woda, prawda, która zapisuje nasze sekrety, część obejmującego nas Hipermorza- wody, z której się wywodzimy, z którą łączymy nasze płyny ustrojowe, która nas odżywia, obmywa, przenika do naszych ciał. Intryguje mnie kobieca ciekłość: menstruacja, laktacja, ciąża - człowiek rozwija się w wodach płodowych, pot, łzy, krew. Wszystkie wody należą do Hipermorza. Funkcjonujemy w obiegu zamkniętym.
W swojej pracy pracuję ze łzami. Łzy są fizjologiczne i emocjonalne, mają charakter intrapersonalny (wpływ płaczu na jednostkę) i interpersonalne (wpływ płaczu na innych).
Spojrzenie Astridy Neimanis, w manifeście Hydrofeministycznym poszerzyło moje postrzeganie na to, czym jesteśmy, gdzie jesteśmy, jak bardzo jesteśmy połączeni wodnymi żyłami z planetą Ziemią. A także jaka jest nasza sytuacja, biorąc pod uwagę tę wodną perspektywę.
'Sea of Tears' is a tear-inspired series of self-portraits. They were made in the technique of analog photography, on baryta paper, and the prints were additionally pressed on a printing press. Thanks to this procedure, 'streams of tears', geometrized and ordered, rhythmically cover the photographs, like endless bars, tallying up the sum of tears shed.
The photos show the universal white mask of a man's face bathed in snow.
Snow is water, the truth that records our secrets, part of the encompassing
Hypermore- the water from which we originate, with which we combine our bodily fluids, which nourishes us, washes over us, permeates our bodies. I am intrigued by women's fluids: menstruation, lactation, pregnancy - humans develop in fetal waters, sweat, tears, blood. All waters belong to the Hypermore. We function
in a closed circuit.
In my work, I work with tears. Tears are physiological and emotional, intrapersonal (the effect of crying on the individual), and interpersonal (the effect of crying on others).
The insights of Astrida Neimanis, in the Hydrofeminist manifesto, have broadened my perception on what we are, where we are, how connected we are by water veins to planet Earth. And also what our situation is, given this water perspective.
„Morze Łez” to inspirowana łzami seria autoportretów. Zostały one wykonane
w technice fotografii analogowej, na papierze barytowym, a odbitki zostały dodatkowo poddane tłoczeniu na prasie drukarskiej. Dzięki temu zabiegowi „strugi łez”, zgeometryzowane i uporządkowane, rytmicznie pokrywają fotografie, jak niekończące się słupki, podliczające sumę wylanych łez.
Na zdjęciach widać uniwersalną, białą maskę twarzy człowieka skąpanego
w śniegu. Śnieg to woda, prawda, która zapisuje nasze sekrety, część obejmującego nas Hipermorza- wody, z której się wywodzimy, z którą łączymy nasze płyny ustrojowe, która nas odżywia, obmywa, przenika do naszych ciał. Intryguje mnie kobieca ciekłość: menstruacja, laktacja, ciąża- człowiek rozwija się w wodach płodowych, pot, łzy, krew. Wszystkie wody należą do Hipermorza. Funkcjonujemy w obiegu zamkniętym.
W swojej pracy pracuję ze łzami. Łzy są fizjologiczne i emocjonalne, mają charakter intrapersonalny (wpływ płaczu na jednostkę) i interpersonalne (wpływ płaczu na innych).
Spojrzenie Astridy Neimanis, w manifeście Hydrofeministycznym poszerzyło moje postrzeganie na to, czym jesteśmy, gdzie jesteśmy, jak bardzo jesteśmy połączeni wodnymi żyłami z planetą Ziemią. A także jaka jest nasza sytuacja, biorąc pod uwagę tę wodną perspektywę.
'Sea of Tears' is a tear-inspired series of self-portraits. They were made in the technique of analog photography, on baryta paper, and the prints were additionally pressed on a printing press. Thanks to this procedure, 'streams of tears', geometrized and ordered, rhythmically cover the photographs, like endless bars, tallying up the sum of tears shed. The photos show the universal white mask of a man's face bathed in snow. Snow is water, the truth that records our secrets, part of the encompassing Hypermore- the water from which we originate, with which we combine our bodily fluids, which nourishes us, washes over us, permeates our bodies. I am intrigued by women's fluids: menstruation, lactation, pregnancy - humans develop in fetal waters, sweat, tears, blood. All waters belong to the Hypermore. We function in a closed circuit.
In my work, I work with tears. Tears are physiological and emotional, intrapersonal (the effect of crying on the individual), and interpersonal (the effect of crying on others).
The insights of Astrida Neimanis, in the Hydrofeminist manifesto, have broadened my perception on what we are, where we are, how connected
we are by water veins to planet Earth. And also what our situation is, given
this water perspective.
„Morze Łez” to inspirowana łzami seria autoportretów. Zostały one wykonane
w technice fotografii analogowej, na papierze barytowym, a odbitki zostały dodatkowo poddane tłoczeniu na prasie drukarskiej. Dzięki temu zabiegowi
„strugi łez”, zgeometryzowane i uporządkowane, rytmicznie pokrywają fotografie,
jak niekończące się słupki, podliczające sumę wylanych łez.
Na zdjęciach widać uniwersalną, białą maskę twarzy człowieka skąpanego w śniegu.
Śnieg to woda, prawda, która zapisuje nasze sekrety, część obejmującego nas Hipermorza - wody, z której się wywodzimy, z którą łączymy nasze płyny ustrojowe, która nas odżywia, obmywa, przenika do naszych ciał. Intryguje mnie kobieca ciekłość: menstruacja, laktacja, ciąża - człowiek rozwija się w wodach płodowych, pot, łzy, krew. Wszystkie wody należą do Hipermorza. Funkcjonujemy w obiegu zamkniętym.
W swojej pracy pracuję ze łzami. Łzy są fizjologiczne i emocjonalne, mają charakter intrapersonalny (wpływ płaczu na jednostkę), i interpersonalne (wpływ płaczu na innych).
Spojrzenie Astridy Neimanis, w manifeście Hydrofeniministycznym poszerzyło moje postrzeganie na to, czym jesteśmy, gdzie jesteśmy, jak bardzo jesteśmy połączeni wodnymi żyłami z planetą Ziemią. A także jaka jest nasza sytuacja, biorąc pod uwagę
tę wodną perspektywę.
'Sea of Tears' is a tear-inspired series of self-portraits. They were made in the technique of analog photography, on baryta paper, and the prints were additionally pressed on a printing press. Thanks to this procedure, 'streams of tears', geometrized and ordered, rhythmically cover the photographs, like endless bars, tallying up the sum of tears shed. The photos show the universal white mask of a man's face bathed in snow. Snow is water, the truth that records our secrets, part of the encompassing Hypermore - the water from which we originate, with which we combine our bodily fluids, which nourishes us, washes over us, permeates our bodies. I am intrigued by women's fluids: menstruation, lactation, pregnancy- humans develop in fetal waters, sweat, tears, blood. All waters belong to the Hypermore. We function in a closed circuit.
In my work, I work with tears. Tears are physiological and emotional, intrapersonal (the effect of crying on the individual), and interpersonal (the effect of crying on others).
The insights of Astrida Neimanis, in the Hydrofeminist manifesto, have broadened my perception on what we are, where we are, how connected we are by water veins to planet Earth. And also what our situation is, given this water perspective.
„Morze Łez” to inspirowana łzami seria autoportretów. Zostały one wykonane
w technice fotografii analogowej, na papierze barytowym, a odbitki zostały dodatkowo poddane tłoczeniu na prasie drukarskiej. Dzięki temu zabiegowi „strugi łez”, zgeometryzowane i uporządkowane, rytmicznie pokrywają fotografie,
jak niekończące się słupki, podliczające sumę wylanych łez.
Na zdjęciach widać uniwersalną, białą maskę twarzy człowieka skąpanego w śniegu.
Śnieg to woda, prawda, która zapisuje nasze sekrety, część obejmującego nas Hipermorza - wody, z której się wywodzimy, z którą łączymy nasze płyny ustrojowe, która nas odżywia, obmywa, przenika do naszych ciał. Intryguje mnie kobieca ciekłość: menstruacja, laktacja, ciąża - człowiek rozwija się w wodach płodowych, pot, łzy, krew. Wszystkie wody należą do Hipermorza. Funkcjonujemy w obiegu zamkniętym.
W swojej pracy pracuję ze łzami. Łzy są fizjologiczne i emocjonalne, mają charakter intrapersonalny (wpływ płaczu na jednostkę),
i interpersonalne (wpływ płaczu na innych).
Spojrzenie Astridy Neimanis, w manifeście Hydrofeniministycznym poszerzyło moje postrzeganie na to, czym jesteśmy, gdzie jesteśmy, jak bardzo jesteśmy połączeni wodnymi żyłami
z planetą Ziemią. A także jaka jest nasza sytuacja, biorąc pod uwagę tę wodną perspektywę.
'Sea of Tears' is a tear-inspired series of self-portraits. They were made in the technique of analog photography, on baryta paper, and the prints were additionally pressed on a printing press. Thanks to this procedure, 'streams of tears',
geometrized and ordered, rhythmically cover the photographs, like endless bars, tallying up the sum of tears shed.
The photos show the universal white mask of a man's face bathed in snow. Snow is water, the truth that records our secrets, part of the encompassing Hypermore - the water from which we originate, with which we combine our bodily fluids, which nourishes us, washes over us, permeates our bodies. I am intrigued by women's fluids: menstruation, lactation, pregnancy - humans develop in fetal waters, sweat, tears, blood.
All waters belong to the Hypermore. We function in a closed circuit.
In my work, I work with tears. Tears are physiological and emotional, intrapersonal (the effect of crying on the individual), and interpersonal (the effect of crying on others).
The insights of Astrida Neimanis, in the Hydrofeminist manifesto, have broadened my perception on what we are, where we are, how connected we are by water veins to planet Earth. And also what our situation is, given this water perspective.